Van modefotograaf naar verpleegkundige: ‘Ga het doen, want we hebben je nodig’

Je werkte zestien jaar als modefotograaf. Hoe ben je uiteindelijk in de zorg terechtgekomen?

“Modefotografie was heel leuk en ik werkte zelfstandig, maar op een gegeven moment was ik er klaar mee. Ik werkte veel alleen en miste een vast team en het samenwerken met anderen. Daarnaast begon ik me af te vragen wat ik maatschappelijk eigenlijk bijdroeg. Ik was vooral bezig met kleding aan de man brengen en wilde graag iets doen waarmee ik echt iets voor een ander kon betekenen.

De zorg was voor mij ook niet helemaal nieuw. In 2002 stopten mijn nieren met werken en heb ik dertien maanden gedialyseerd. Uiteindelijk heeft mijn zus een nier aan mij gedoneerd. Ik heb daardoor veel tijd in het ziekenhuis doorgebracht. Op een gegeven moment dacht ik: misschien is dit ook wel iets voor mij. Ik ben best empathisch en het medische, het teamwork en het samen zorgen voor een patiënt spraken me aan.

Na een periode in Frankrijk heb ik mijn stoute klompen aangetrokken en dacht ik: ik ga het gewoon doen. Ik werd zowaar uitgenodigd voor een gesprek. Het was mijn eerste sollicitatie ooit, want als fotograaf zat ik nooit verlegen om werk. Ik had de kunstacademie gedaan en was gewend mijn eigen werk te regelen. En toen werd ik ook nog aangenomen.”

Hoe heb je de overstap naar de zorg en het Switch to Care-traject ervaren?

“Het is een pittig traject. Je doet eigenlijk vier jaar in 2,5 jaar tijd. Je hebt wel wat vrijstellingen, maar het blijft veel. Ik werkte drie dagen, had één dag school en daarnaast ongeveer twaalf uur studietijd per week. En ik ben natuurlijk ook niet meer de jongste, dus ik moest echt weer leren hoe je moet leren. Ik had ook nog nooit een reflectie of een verslag geschreven, want dat hoefde niet op de kunstacademie. Dus ik had in het begin wel een sterke leercurve.

Al met al vond ik het dan ook wel erg zwaar. Gelukkig had ik veel steun van mijn vriendin, die ik tijdens Switch to Care heb leren kennen en bij mij in de klas zat.

Maar ik merkte ook al heel snel dat ik helemaal op mijn plek zat. Vooral het patiëntencontact vond ik ontzettend leuk en daar geniet ik erg van. Dat gaat me van nature goed af, vanaf het begin al. Humor zet ik daarbij vaak in en daar ligt ook wel mijn kracht. Ik vind het mooi om patiënten op hun gemak te stellen en soms met een grapje de spanning wat weg te nemen.”

Je hebt zelf ervaring als patiënt. Wat neem je daarvan mee in je werk als verpleegkundige?

“Ik weet hoe het voelt als je in een ziekenhuis komt te liggen. Je hebt opeens te maken met heel veel onzekerheid en wilt antwoorden, maar die komen niet gelijk. Het is veel wachten op uitslagen, artsenvisites, etc. Als verpleegkundige heb je een grote invloed op hoe die periode van onzekerheid beleefd wordt.

Ik heb dat zelf ook ervaren. In 2002 ben ik opgenomen geweest in het Franciscus en heb ik daar dertien maanden gedialyseerd. Dat maakt het voor mij extra bijzonder dat ik hier nu zelf als verpleegkundige werk. Ruim 23 jaar na mijn eerste ervaring hier als patiënt, loop ik nu zelf in het ziekenhuis rond als verpleegkundige. Het voelt daardoor ook wel echt als mijn ziekenhuis.

Wat ik verder meeneem? De energie die jij als verpleegkundige meebrengt de kamer in, resoneert met de patiënten. Daarmee kun je bijdragen aan een positieve ervaring. Dat begint bij een glimlach, maar kan ook een luisterend oor zijn of even een update geven over wat we op de achtergrond allemaal aan het doen zijn. Daarom ben ik zelf ook het liefst zoveel mogelijk op de patiëntenkamer. Ik vind het belangrijk om niet alleen met de medische kant bezig te zijn, maar ook met de persoon die daar ligt. Humor kan bijvoorbeeld een enorme invloed hebben op hoe iemand zijn ziekenhuisopname beleeft. Dat heb ik zelf ervaren en dat neem ik absoluut mee in mijn werk.”

Hoe bevalt het werken in de flexpool?

“Ik werk nu twee maanden in de flexpool en ik heb daar ontzettend veel geleerd. Je komt op verschillende afdelingen en ziet allerlei ziektebeelden. Ik heb mijn ‘rijbewijs’ gehaald en ben nu vooral kilometers aan het maken.

Het fijne vind ik dat ik zelf kan bepalen waar en wanneer ik werk. Ik werk 32 uur en kan zelf diensten aannemen. Natuurlijk wordt er flexibiliteit van je gevraagd, maar ik vind het juist prettig dat ik die vrijheid heb. Mijn vriendin werkt bij het Erasmus MC met vaste uren en ik kan daar mooi omheen plannen. En we hebben net een kindje gekregen. Dan is het werken in de flexpool, waarbij je jezelf kunt inschrijven op diensten, ook ideaal.

Je bent iedere keer weer onderdeel van een ander team en ik word eigenlijk overal warm ontvangen. Ik voel me echt onderdeel van het team, ook al sta ik er niet vast. Dat vind ik heel leuk.”

Wat heeft je werk als modefotograaf je meegegeven als verpleegkundige? En wat heeft je verrast?

“Ik kan goed kijken. Dat heb ik echt meegenomen uit mijn werk als fotograaf. Je bent gewend om goed te observeren en details te zien. En uiteindelijk werk je in beide beroepen met mensen.

Wat ik ook heb meegenomen, is het zelfstandig werken als zzp’er in de modefotografie. Die skill: zelfstandig werken, komt ook als verpleegkundige goed van pas.

Wat ik vooraf niet had verwacht, was hoeveel er naast de directe patiëntenzorg komt kijken. Je moet bijvoorbeeld ook regelen dat iemand veilig naar huis kan. Als dat niet zelfstandig lukt, moet je thuiszorg regelen of contact opnemen met de transferafdeling. Dat had ik vooraf niet zo scherp.

En het werk is fysiek. Je loopt makkelijk 8.000 tot 9.000 stappen per dag. Zeker met de nieuwe OK in de nieuwbouw kan het behoorlijk druk zijn. Een lekkere drukte vind ik prima, maar soms is het té. Ook als je goed bezet bent, kan de zorgzwaarte zo hoog zijn dat het niet helemaal in verhouding voelt.”

Wat zou je willen meegeven aan iemand die overweegt om over te stappen naar de zorg?

“Voor de opleiding moet je wel echt de tijd nemen. Je kunt het er niet zomaar even bij doen. In die 2,5 jaar moet dit traject echt op nummer één staan. Je sociale contacten komen daarbij even op een lager pitje, maar dan heb je wel gewoon je hbo-v-papiertje op zak. Dat vind ik wel echt een sweet deal. Daarna hoef je nooit om werk verlegen te zitten, heb je allemaal doorgroeimogelijkheden en zou je zelfs in het buitenland aan de slag kunnen als je dat zou willen. Ik ben echt heel blij dat ik het gedaan heb.

Dus: ga het doen, want we hebben je nodig. Het is echt een heel mooi vak. Vind je het leuk om met mensen te werken? In een divers team? En wil je echt een verschil kunnen maken in het leven van mensen? Dat zou ik het zeker aanraden.”

Ook verpleegkundige worden?

Heb jij een diploma hbo-bachelor of WO master op zak? Heb je daarnaast minimaal 1 jaar werkervaring in een functie op hbo niveau? En heb je (stiekem) ook altijd al als verpleegkundige in de zorg willen werken, of is dit een recent ontstane droom? Dan is het zij-instroomtraject van Switch to Care vast iets voor jou! Rond januari/februari/maart komt de vacature voor dit traject weer online. Meld je aan voor de jobalert om op de hoogte te blijven van de nieuwste opleidingsvacatures.